Gdzie jest Mount Everest – najwyższy szczyt świata i jego dokładne położenie

Gdzie znajduje się Mount Everest?

Mount Everest, nazywany również Czomolungmą przez Tybetańczyków oraz Sagarmathą przez Nepalczyków, to najwyższy szczyt świata, należący do pasma Himalajów. Jego imponująca wysokość, oficjalnie uznana za 8 848,86 metrów n.p.m. (podana w wyniku wspólnego pomiaru Nepalu i Chin z 2020 roku), sprawia, że stanowi marzenie każdego entuzjasty gór.

Geograficznie Mount Everest leży na granicy dwóch krajów – Nepalu i Chińskiej Republiki Ludowej (dokładnie Tybetańskiego Regionu Autonomicznego). Szczyt jest częścią głównego grzbietu Himalajów i stanowi kulminację grani, która oddziela Kotlinę Tybetańską na północy od Niziny Gangesu na południu.

Dokładne współrzędne geograficzne szczytu to 27°59′17″N, 86°55′31″E. Dla osób analizujących trasy wypraw lub przeglądających mapy satelitarne, ten punkt jest łatwy do odnalezienia, a jego wysokość sprawia, że cień Everestu jest widoczny nawet z przestrzeni kosmicznej.

Jak powstał Mount Everest?

Mount Everest to efekt potężnych sił geologicznych związanych z płytotektoniką. Himalaje, a wraz z nimi Everest, zaczęły się tworzyć około 50 milionów lat temu, gdy płyta indyjska z ogromną siłą zderzyła się z płytą euroazjatycką. Gdy obie płyty kontynentalne zderzają się, nie zachodzi subdukcja (czyli jedna nie wślizguje się pod drugą, jak bywa w przypadku oceanicznych), ale dochodzi do wypiętrzania ogromnych mas skalnych w górę.

Proces ten trwa do dziś – Mount Everest z roku na rok unosi się o około 4 mm. To niesamowite świadectwo nieustannie działających sił przyrody i dynamicznych zmian zachodzących w skorupie ziemskiej.

Przeczytaj też:  Czy rok 2014 był 11 lat temu? Szybkie obliczenie krok po kroku

Jakie państwo formalnie jest właścicielem Mount Everestu?

Szczyt Everestu leży dokładnie na granicy Nepalu i Chin, co oznacza, że jego wierzchołek należy formalnie do obu państw. To zresztą rzadki przypadek na świecie – większość górskich szczytów leży całkowicie po jednej stronie granicy. W przypadku Everestu, linia graniczna przebiega dokładnie przez jego szczyt.

W efekcie tego geograficznego położenia istnieją dwie główne drogi wejściowe – południową trasą od strony Nepalu (przez bazę w Lukli) oraz północną stroną od Tybetu. Obie te trasy są uznawane za autoryzowane szlaki wejściowe na Mount Everest, a zezwolenia na wspinaczkę można uzyskać zarówno od władz nepalskich, jak i chińskich.

Jakie są najpopularniejsze trasy zdobycia Mount Everestu?

Najczęściej wybierane szlaki wejściowe prowadzą przez dwie zupełnie różne strony góry:

  • Droga południowa – zaczynająca się w Nepalu. Jest to najpopularniejsza trasa, którą w 1953 roku weszli na szczyt Edmund Hillary i Tenzing Norgay. Trasa ta prowadzi przez obóz bazowy w Lukli, Dolinę Khumbu, Namche Bazaar, aż do bazy pod Everestem (Everest Base Camp) na wysokości 5 364 m n.p.m.
  • Droga północna – po stronie Tybetu, mniej uczęszczana, ale oferująca bardziej stabilne warunki pogodowe. Punkt początkowy to Rongbuk Base Camp, zlokalizowany na wysokości 5 150 m n.p.m.

Obie trasy są niebywale trudne i wymagają doskonałej kondycji fizycznej, doświadczenia wysokościowego oraz odpowiedniego przygotowania logistycznego. Czas potrzebny na zdobycie szczytu wynosi zwykle od 6 do 10 tygodni.

Czy Mount Everest wciąż rośnie?

Tak, Mount Everest nieustannie rośnie! Chociaż tempo tego wzrostu jest niewielkie – około 4 milimetry rocznie – jest ono istotne z punktu widzenia geologii. Ruchy tektoniczne płyt kontynentalnych, w szczególności nadal działającego zderzenia płyty indyjskiej z euroazjatycką, powodują ciągłe wypiętrzanie Himalajów.

Przeczytaj też:  Sennik seks – co oznacza sen o zbliżeniu i z kim się śni

Co więcej, wysokość Everestu może delikatnie zmieniać się także pod wpływem czynników tektonicznych, trzęsień ziemi i zjawisk lodowcowych. Na przykład podczas trzęsienia ziemi w Nepalu w 2015 roku naukowcy zaobserwowali lokalne zmiany wysokości niektórych punktów w Himalajach.

Jakie warunki panują na szczycie Mount Everestu?

Na wysokości blisko 9 tysięcy metrów powyżej poziomu morza człowiek znajduje się w tzw. “strefie śmierci”. Niskie ciśnienie atmosferyczne oznacza, że zawartość tlenu w powietrzu spada do zaledwie 1/3 tego, co przy poziomie morza. Bez odpowiedniej aklimatyzacji lub użycia tlenu z butli, przebywanie w takich warunkach może zakończyć się tragicznie.

Temperatury na szczycie mogą spadać do -60°C, a wiatr osiągać prędkość ponad 150 km/h. Pogoda zmienia się błyskawicznie, a przesunięcie okna pogodowego o kilka godzin może oznaczać katastrofę – zamiecie śnieżne, lawiny czy ekstremalne zimno.

Mimo tych niesprzyjających warunków każdego roku setki alpinistów podejmują próbę zdobycia szczytu. Dla jednych to symbol pokonania własnych ograniczeń, dla innych – spełnienie marzenia życia.

Dlaczego Mount Everest przyciąga tylu wspinaczy?

Mount Everest to nie tylko najwyższy punkt na Ziemi — to również symbol ludzkiego dążenia do przekraczania granic możliwości. Zdobycie Everestu to zarówno prestiż, jak i ogromna osobista satysfakcja. Dla zawodowych alpinistów jest często uwieńczeniem wieloletniej kariery, a dla amatorów – szalonym marzeniem, które wymaga ogromnych nakładów finansowych i przygotowania.

Jednak w ostatnich latach popularność Everestu wywołała kontrowersje. Zbyt duża liczba wspinaczy w krótkich „oknach pogodowych” prowadziła do niebezpiecznych zatorów pod szczytem, co skutkowało wypadkami i ofiarami śmiertelnymi. Problemem są również odpady pozostawiane przez wyprawy – plastik, butle z tlenem czy sprzęt wspinaczkowy, co czyni Mount Everest jednym z najwyżej położonych śmietnisk świata.

Mimo to magia Everestu nie słabnie. Każdego roku kolejne osoby zapisują się na listy wypraw, gotowe stawić czoła brutalnemu klimatowi, ryzyku i bólowi – wszystko po to, by choć przez chwilę stanąć na dachu świata.

Przeczytaj też:  Kim jest Ewa Brodnicka? [wiek, mąż, wzrost, dzieci]