Rozwój psychomotoryczny – kontynuacja

Niemowlę wykazuje także cefalokaudalne następstwo rozwoju ruchowego przy przewadze ruchów obejmujących całe ciało. Wynika to z niedojrzałości nerwów przewodzących bodźce (brak osłonki mielino- wej). Znacznej ruchliwości niemowlęcia nie można jednak traktować jako „rozrzutności ruchowej”, ruchy te mają bowiem istotne znaczenie dla doskonalenia całego aparatu ruchu, a częściowo i innych układów organizmu: krążenia, oddychania, trawienia itd. Już w wieku niemowlęcym można dostrzec, że dziewczęta rozwijają się ruchowo wcześniej niż chłopcy.

Początkowo ruchy niemowlęcia są sztywne, co jest wynikiem nadmiernego napięcia zginaczy kończyn. Wczesnym tego objawem jest tzw. odruch Darwina. Niemowlę, któremu podrażnimy dłoń, tak silnie zamknie ręce, że można je całe unieść do góry podnosząc przedmiot, który uchwyciły. Z czasem ten tak silny tonus zmniejsza się przy nadal bardzo dużej aktywności ruchowej niemal wszystkich mięśni. Jednocześnie jedynie pewna część włókien kurczy się czynnie, a w tym samym czasie inna część włókien tego samego mięśnia jest aktywna metabolicznie. W związku z tym wydatek energetyczny jest znaczny, co nasila wentylację płuc i pracę serca. Mięśnie zaczynają też odgrywać rolę termoregulacyjną, są one najważniejszym źródłem produkcji ciepła w organizmie. Elastyczność uzyskują mięśnie w 10-24 miesiącu po urodzeniu, a normalne napięcie stabilizuje się dopiero ok. 3 r. ż. Dzieci o większym napięciu mięśni szybciej stają i chodzą, są one także bardziej ruchliwe od swych rówieśników o wiotkich mięśniach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>