Okres względnej stabilizacji

Zakończenie dojrzewania płciowego oraz kształtowania się wymiarów i proporcji szkieletu nie oznacza jeszcze stabilizacji w sensie bezwzględnym. Okazuje się, że żadna z cech, które w rozwoju ontogenetycznym zmieniają kierunek rozwoju, nie osiąga stabilizacji. Wkrótce po uzyskaniu wielkości maksymalnej rozpoczyna się regresja (rys. 11.32) danej cechy. Zaledwie kilka cech z wiekiem stale się zwiększa, lecz ma to raczej charakter degeneracyjny. Do cech takich należy ciśnienie tętnicze krwi, które stale wzrasta tylko w warunkach społeczeństw cywilizowanych. Powiększają się również elementy chrzęstne (np. ucha), nie można jednak tego zaliczyć do zmian progresywnych. Można więc powiedzieć, że każda cecha ma w normalnych warunkach okres rozwoju progresywnego i następującą po nim regresję.

Istota rzeczy polega jednak na tym, że owe szczytowe wielkości poszczególnych cech przypadają na różny wiek (p. rys. 5.18), i to – jak wynika z dotychczas zbadanych – od 10 do 65 r.ż. Cechy mniej ważne dla życia w warunkach współczesnej cywilizacji ulegają regresji wcześniej. Przykładem może być poczucie równowagi, którego maksimum osiąga dziecko w 10-12 r.ż. i ten też wiek jest początkiem regresji wymie nionej cechy. Poczucie równowagi ważne dla dziecka, które wiele czasu spędza na zabawie, traci swe znaczenie u młodzieńca i dorosłego człowieka z wyjątkiem kilku nielicznych zawodów. W późniejszym wieku wykazują regresję cechy mające istotne znaczenie dla rozrodu oraz wychowania potomstwa, jeszcze później – w starości – cechy istotne dla utrzymania się przy życiu. Okres, w którym cecha uzyskuje maksymalną wielkość i zaczyna się jej regresja, jest ściśle zależny od jej funkcji w ustroju – właściwości nie rozwijane w dalszym życiu, szybko zanikają.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>