Geny a cechy – formowanie fenotypu

Zestaw genów właściwy danej osobie nazywamy genotypem, a jego ekspresję (ujawnienie się) w postaci konkretnych cech budowy i czynności organizmu określamy pojęciem fenotypu. Powyżej wyjaśniono, jak dochodzi do produkcji enzymów kierujących przemianą materii w komórkach.

Do komórek dostarczane są obok białek także inne substancje: węglowodany, tłuszcze itd. Służą one jako substraty do produkcji dalszych związków chemicznych, z których z jednej strony budowane są nowe komórki, a które z drugiej strony są źródłem energii dla procesów życiowych. Powstaje jednak problem, w jaki sposób dane geny kontrolują rc-zwój cech. Dzieci bowiem dziedziczą po rodzicach nie cechy, lecz geny. A geny wobec danych warunków środowiska realizują swój program odpowiednio do uzyskanych ze środowiska substratów: materiałów budulcowych, energetycznych i innych. Stąd bardzo ważne jest żywienie zapewniające dostawę substancji koniecznych dla procesów życiowych.

Genotyp można więc nazwać zakodowaną w odziedziczonych strukturach DNA normą reakcji na bodźce środowiskowe. Genotyp „wybiera” taką drogę realizacji swego potencjału rozwojowego, jaka jest możliwa w danych warunkach środowiska.

Wyróżnić można cechy, które w trakcie ontogenezy zmieniają się, jak też i cechy, które nie ulegają zmianie. Cechy nie ulegające zmianom nazywamy jakościowymi. Przykładem ich mogą być grupy krwi, liczba palców. Cechami zwanymi ilościowymi (lub cechami o rozkładzie ciągłym – gdyż między dwiema wielkościami cechy zawsze można znaleźć wielkości pośrednie), podlegającymi z wiekiem zmianom, są np. wysokość ciała, barwa włosów czy inteligencja.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>