Dymorfizm płciowy – kontynuacja

Nie jest to jednak jedyny mechanizm formowania się dymorfizmu płciowego. Drugim jest selekcja. Plemniki z chromosomem Y zapładnia- ją więcej jaj niż plemniki z chromosomem X. Stąd tzw. pierwotna proporcja płci, czyli liczba jaj zapłodnionych „męskim” plemnikiem (Y), jest co najmniej o połowę większa niż zapłodnionych plemnikiem „żeńskim” (X). Jednak już we wczesnej fazie rozwoju zarodkowego ginie więcej embrionów męskich niż żeńskich. Stąd pierwotna proporcja 150 zarodków męskich na 100 żeńskich zmienia się w okresie urodzenia na ok. 106-108 żywo urodzonych płodów męskich na 100 żeńskich. Jest to tzw. wtórna proporcja płci. Proporcja trzeciorzędowa, którą notuje się w okresie dojrzałości do reprodukcji, wynosi zazwyczaj poniżej 100, a więc począwszy od tego wieku mniej jest mężczyzn niż kobiet.

W późnej fazie rozwoju płodowego oraz około porodu ginie znacznie więcej (do 1,8 razy) lekkich płodów męskich niż żeńskich. Przeżywające płody męskie są średnio większe i cięższe niż płody żeńskie. Odwrotna proporcja występuje wśród martwo urodzonych płodów. Stąd ciężar i wielkość ciała chłopców i dziewcząt w połączonych grupach (łącznie żywo i martwo urodzeni) są do siebie podobne (rys. 9.42),

Dymorfizm płciowy w momencie urodzenia wynosi w odniesieniu do wymiarów i masy ciała zaledwie 2-3°/o, podczas gdy u osób dorosłych 7-8/o. Różnice te pogłębiają się więc w trakcie rozwoju, głównie w okresie dojrzewania płciowego. Największy dymorfizm wykazują siła mięśniowa i układ oddechowy, średni – szerokość barków i wysokość ciała.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>