Czynniki powodujące niepowodzenia szkolne

Jak wynika z powyższych rozważań, sam wysoki poziom umysłowy ucznia nie gwarantuje mu powodzenia w szkole, a nawet uczniowie o ponad przeciętnej inteligencji mogą mieć trudności w nauce. Wśród tego rodzaju uczniów, częściej u chłopców niż u dziewcząt, zazwyczaj szyb- ciej przebiega proces dojrzewania. Uczniowie tacy są bardziej wrażliwi, pracują nieraz w wolniejszym tempie, miewają zaburzenia zdolności zapamiętywania, trudności w koncentracji uwagi, cechuje ich szybsza męczliwość i wzmożony niepokój ruchowy, na skutek czego nauczyciele określają ich jako leniwych. Postępowanie z takimi uczniami powinno przede wszystkim zmierzać do ograniczenia nadmiaru wrażeń i bodźców, adekwatnie do możliwości przetwarzania ich przez centralny układ nerwowy bez zakłócenia różnych funkcji ustroju.

Warto również podkreślić, że między niepowodzeniami szkolnymi a stanem zdrowia istnieje sprzężenie zwrotne. Z jednej bowiem strony zdrowie bezpośrednio lub pośrednio, działając jako jeden czynnik lub jeden z kompleksu czynników, wpływa na wyniki w nauce, z drugiej zaś strony niepowodzenia szkolne mogą się przyczyniać do pogorszenia stanu zdrowia, a nawet stanowią przyczynę różnego rodzaju zaburzeń (np. niektóre nerwice).

Czynniki powodujące niepowodzenia szkolne rzadko więc działają pojedynczo. Zazwyczaj ma się do czynienia z ich kompleksem działającym na przestrzeni dłuższego czasu, przy czym wiodące znaczenie mają czynniki środowiska społecznego rzutujące na rozwój fizyczny, psychiczny i stan zdrowia dziecka. Przy podejmowaniu środków zaradczych niezbędne jest jednak uwzględnianie nie tylko czynników natury społecznej w skali całego środowiska, lecz także indywidualne rozpatrywanie każdego przypadku niepowodzenia szkolnego ze względu na znaczne zróżnicowanie przyczyn.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>