Budowa poszczególnych mięśni

Rozwój mięśni jest ściśle związany z rozwojem nerwów ruchowych i zakończeń ich włókien obwodowych, tzw. płytek końcowych, wchodzących w kontakt z jądrami oraz naczyniami krwionośnymi (rys. 5.12). Nerwy ruchowe formują się już w okresie życia płodowego, ale ich rozwój następuje dopiero w życiu pozapłodowym. W 4-5 r. ż., rozgałęzienia nerwów wnikają do włókien mięśniowych, a w 5-6 r. ż. proces ten jest niemal zakończony (rys. 5,13). Wcześniej rozwija się unerwienie mięśni umożliwiających ssanie, następnie mięśni kończyn niemowlęcia (A), dziecka 4-letniego (B) oraz w mięśniu piszczelowym przednim w wieku 7,5 lat (C) i 36 lat (D) (wg Jakowlewej, 1958) w ścisłej zależności od rozwoju ich funkcji ruchowych, tak więc zostaje zachowana cefalokaudalna kolejność rozwoju.

Na rozwój mięśni, ich unerwienia, a także unaczynienia (naczynia włosowate) wpływa w zasadniczym stopniu aktywność ruchowa przy zapewnieniu odpowiedniej ilości budulca, jakim jest białko, szczególnie zwierzęce. Istnieje jednak genetyczna kontrola rozwoju neuromięśnio- wego, czego dowody znaleźć można chociażby w budowie różnych grup mięśniowych. Mięśnie, które wykonują ruchy szybkie i precyzyjne, mają j.nniejszą średnicę włókien, są nieco inaczej zbudowane i mają inny rodzaj innerwacji niż mięśnie z przewagą funkcji statycznych, które cechuje mocna budowa. W zasadzie każdy mięsień ma swą własną specyficzną budowę, ściśle związaną z jego funkcjami.

Z wiekiem zmienia się nie tylko budowa poszczególnych mięśni, lecz także właściwości robocze, tj. specyfika czynności, które mogą być skutecznie wykonywane. U dziecka w związku z wysoką przemianą materii zmęczenie mięśni następuje szybciej, lecz szybciej też regeneruje się zdolność do pracy. W ciągu pierwszych lat po urodzeniu próg pobudliwości obniża się, a więc coraz słabszy bodziec wywołuje skurcz mięśnia. Pobudliwość i funkcjonalną ruchliwość właściwą osobie dorosłej osiągają mięśnie w 5-10 r. ż. Włókna nerwów czuciowych kończą się w tzw. wrzecionach mięśniowych, które zawierają receptory (rys 5.14) informujące układ nerwowy o stanie napięcia mięśnia. Dzięki te- wego (wg Fallsa, 1968). mu tzw, czuciu głębokiemu mięśni zdajemy sobie sprawę z naszych ruchów oraz położenia spoczynkowego mięśni. Inny typ receptora, znajdujący się w ścięgnach mięśni, informuje o sile skurczu mięśnia. Receptory te wraz ze znajdującymi się w stawaćh tworzą precyzyjny system informacji, umożliwiający koordynację ruchów, doskonalącą się do 18-20 r. ż., po czym powoli ulegającą regresowi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>